Δεν
είναι και λίγες οι μνήμες που έχουμε από απελπισμένες προσπάθειες της
πρυτανικής αρχής να αμπαρώσει το πολυτεχνείο και να αποκόψει το άσυλο από τον κοινωνικό του χαρακτήρα .
Πως μπορούμε να
ξεχάσουμε τις πραγματικά ευφάνταστες δικαιολογίες του πρύτανη Μουτζούρη και των
αντιπρυτάνεων Σπαθή-Πολύζου όταν αποφάσισαν εν μια νυκτεί το κλείσιμο με
σιδεροκόλληση της πύλης στουρνάρη απομονώνοντας το κάτω πολυτεχνείο από το κέντρο της πόλης. Ή
ότανμε αφορμή πάρτι αλληλεγγύης σε
φυλακισμένους έφερανδιμοιρίες ματ σε όλες τις εισόδους. Η ίδια
στρατηγική μεταφέρεται και στην πολυτεχνειούπολημε το κλείσιμο των πυλών ως τρόπο άμυνας στα «επιθετικά πάρτυ»
ηλεκτρονικής μουσικής και τις
αυτοοργανωμένες εκδηλώσεις και συναυλίες που γίνονται κάποιες φορές στο χώρο
της. Βέβαια όχι μόνο δεν ενοχλούνται, αλλά ανοίγουν διάπλατα όλες τις πύλες
όταν ολόκληρα κτίρια μετατρέπονται σε «κλαμπ της παραλιακής»από την πασπ και την δαπ ,με είσοδο,
χορηγούςπολυεθνικές εταιρείες .μπράβους
και χορεύτριεςαισθητικής κωλόμπαρου.
Μέχρι
που φτάσαμε στο σήμερα και η καταστολή της πρυτανείας που ξεκίνησε από
μεμονωμένα γεγονότα εδραιώνεται στην καθημερινότητα. Ήδη εδώ και ένα χρόνο
ζούμε υπό την απειλητική σκιά των επιβλητικών κάγκελων στην πύλη ζωγράφου όπου
όχι μόνο κλείνει αναίτια μετά από κάποια
ώρα αλλά είναι και επικίνδυνη για όσους θα προσπαθήσουν να τα πηδήξουν. Το
κλίμα αποκλεισμού και ελέγχου έρχεται να συμπληρώσει το αξιοσημείωτο κλείσιμο
της πύλης κατεχάκη της μοναδικής που έχει μείνει ανοιχτή για πεζούς και
αυτοκίνητα μέχρι τώρα.
Η κατάσταση που
επικρατεί θυμίζει λίγο αυτή που επικρατεί στ΄ αεροδρόμια μόνο που ακόμα δεν
έχουν εγκαταστήσει αισθητήρες μετάλλων.
Ας
μην δίνουμε όμως ιδέες στην πρυτανεία και ας περιγράψουμε λίγο το κλίμα ασφάλειας
που συναντά όποιος ανίδεος θελήσει να μπει στο χώρο της πολυτεχνειούπολης ώρες
εκτός διδασκαλίας. Το πρώτο που θα συναντήσει είναι δυο κατεβασμένες μπάρες που
εμποδίζουν την είσοδό του στο άσυλο. Όταν φτάσει πιο κοντά έχει να
αντιμετωπίσει τον έλεγχο των φυλάκων σε ρόλο μπάτσου για το λόγο της «παράξενης»
επίσκεψής του. Κατά καιρούς έχουν ειπωθεί κουβέντες του στυλ «Απαγορεύονται οι
βόλτες τέτοια ώρα» ,έχουν ζητηθεί πάσο, ενώέχει γίνει μέχρι και καταγραφή πινακίδας λες και είμαστε σε καθεστώς
έκτακτης ανάγκης. Ή μήπως βρισκόμαστε? Άμα τελικά καταφέρεις να βρεις μια
πειστική δικαιολογία σου επιτρέπουν να περάσεις αφού πρώτα φρόντισαν να σου
χαλάσουν την όρεξη. Άμα λοιπόν ανήκεις σε αυτούς τους «περίεργους τύπους» που
τους αρέσει να περπατάνε, να κάνουν ποδήλατο σε χώρους πρασίνου, να βγάζουν το
σκύλο τους βόλτα ήτελοσπάντωννα κάνουν κάτιάλλο εκτός από
μάθημα λυπούμαστε αλλά ο χώρος της πολυτεχνειούπολης δεν είναι για σένα.
Δοκίμασε καλύτερα το τζόκινγκ στην κατεχάκη ή στην τελική κάτσε σπίτι σου να
δεις τηλεόραση.
Τοπολυτεχνείο δεν είναι τσιφλίκι κανενός
πρύτανη. Αλλά ωςένας δημόσιος χώρος κι
ωςένας από τους λίγους πνεύμονες
πρασίνου στην περιοχή του ζωγράφου , πρέπει να είναι προσβάσιμοςσε όλους όσους ψήνονται να το
χρησιμοποιούνκαι να εκφράζονται με τους
όρους που οι ίδιοι θέτουν. Και για νατελειώνουμε με την καραμέλα των κλοπών, ναρκωτικών, καταστροφών κλπ πουμόνιμα αναμασά η πρυτανεία….με τη διάχυση δηλαδή του φόβου ,που σπέρνουν
αυτοί που διαπράττουν εγκλήματα σε αυτό το χώρο. Καθηγητές, πρυτάνεις,
εταιρείες που τρέφονται με μίζες για ερευνητικά προγράμματα προωθούν το
ιδεολόγημα της ασφάλειας και του «καθαρού ιδρύματος».
Η
πολιτικήτου «καθαρού ιδρύματος» που
εφαρμόζεται ,είναι πολιτική καθαρής ιδρυματοποίησης. Είναι η λογική της γυάλας
, μέσα στηνοποία ο φοιτητής αποκομμένος
από κάθε κοινωνικοπολιτικό ερέθισμα(πρόσφατο παράδειγμα το συστηματικόσκίσιμο μη κομματικών αφισών και το σβήσιμο
των γκραφίτι) , είναιένα απλό γρανάζι
της εκπαιδευτικής βιομηχανίας. Είναι η λογική που θέλει τα πανεπιστήμια και τα
υποκείμενα που δρουν σε αυτά, πλήρως διαχωρισμένα από το κοινωνικό σώμα.
Όμωςαυτή η γυάλα εύκολα σπάει……
Υ.Γ Και επειδή
κανείς δεν είναι άμοιρος των ευθυνών τουαν κάποιοι από τους φύλακες θέλουν να το παίζουν μπάτσοι ως τέτοιοι θα
αντιμετωπιστούν.